De fout die me € 1.100 kostte: mondhygiënisten raden nu dit aan vóór je whitening boekt

Ik was 33 toen ik voor het eerst naar de kleur van mijn tanden vroeg. Op mijn 38e had ik er € 1.103 aan uitgegeven, en ze zagen er nog net zo uit als op de dag dat ik het vroeg.

Maar die vijf jaar van overdoen? Die kostten me geld dat ik nooit meer terugkrijg, en een hoop foto’s die ik nooit heb gepost.

Als jij dezelfde woorden hebt gehoord, kan wat ik ontdekte je die hele cyclus besparen.

• Whitening-tandpasta, jarenlang (twee weken iets lichter, daarna niets – bij elkaar zo’n € 200)
• Strips, vier afzonderlijke keren (werkten, en mijn voortanden deden dagenlang pijn – € 160)
• Een paars serum uit mijn feed, daarna een pen van een vliegveld (een uur wit, tegen de lunch weer weg – € 54)
• Een ledset met een app (elf keer gebruikt, ligt in een la – € 89)
• De afspraak (het beste resultaat van allemaal, en veertien maanden later kreeg ik weer een prijsopgave – € 600)

€ 200, € 160, € 54, € 89, € 600. Dat is die € 1.103.

Niets hield langer dan twee weken stand, en ik was het zat. Ik was gaan denken dat het aan mij lag – dat ik verkeerd poetste, of te veel koffie dronk, of gewoon pech had met mijn tanden.

Toen stelde ik mijn mondhygiënist afgelopen voorjaar bij een controle een vraag die nooit bij me was opgekomen. Niet hoe maak ik ze witter. Waarom komt het steeds terug?

Ze legde de spiegel neer en zei: ‘Bleken haalt de kleur eruit. Het brengt niets terug. Je tandglazuur is een mineraal, er is elk jaar iets minder van, en dun glazuur neemt verkleuringen sneller op en laat ze meer zien. Dus wij halen de kleur eruit, je glazuur blijft dun, en de koffie blijft komen.’

Ik vroeg wat er dan wél iets terugbrengt. ‘Mineralen,’ zei ze. ‘En tijd.’

Ik weet nog dat ik dacht dat dat niets voorstelde.

Nieuwsgierig ben ik er die avond over gaan lezen.

Poetsen geeft je tanden zo’n zestig seconden contact voordat alles door de gootsteen wordt gespoeld. Dat is het hele tijdvenster dat een tandpasta heeft om überhaupt iets te doen.

Een kauwgompje zit twintig minuten tegen je tanden aan.

Twintig keer langer. En niemand had het me ooit zo uitgelegd.

Het verband was duidelijk. Het ging nooit om het vinden van een sterker bleekmiddel. Het ging erom hoelang iets echt op je tanden blijft zitten.

Strips en bleken werken wel – maar het is alsof je een vlek uit een wit overhemd met een open weefsel schrobt. De vlek gaat eruit. Het weefsel blijft open. Dus de volgende koffie trekt meteen weer in dezelfde draden.

Opeens begreep ik waarom niets had standgehouden. Alles wat ik had gekocht, zorgde voor het weghalen. Niet één ding zorgde voor het opvullen – en voor dat opvullen moeten er mineralen op de tand zitten, telkens twintig minuten lang.

Mondhygiënisten zeggen dit al jaren. Het is alleen niet iets wat iemand je tijdens een afspraak kan verkopen.

Toch is niet elke whitening-kauwgom hetzelfde. Na de mijne vertelde ik er drie vrienden over, en twee van hen kochten eerst iets anders en schoten er niets mee op.

Daarom gebruik ik ENAMELIFT:

• Zonder peroxide, dus niets doet pijn en je hoeft geen week lang koud water te vermijden
• Hydroxyapatiet – het mineraal waar tandglazuur echt uit bestaat, niet zomaar een schurend polijstmiddel
• Twintig minuten contact per kauwgompje, in de tijd waarin je anders niets had gedaan
• Eén kauwgompje, geen set met een bitje, een timer en een kabel

Ik heb geleerd dat de meeste whitening-kauwgoms een pepermuntje zijn met een whitening-claim op het doosje – een polijstmiddel, geen mineraal, en helemaal niets dat het weefsel weer opvult.

Inmiddels zijn we vijf maanden verder.

Vorige week stond ik op een foto bij mijn zus, lachend, tanden bloot, en ik plaatste hem zonder hem eerst te checken. Ik merkte pas later die avond dat ik dat niet had gedaan.

Als je staat waar ik een jaar geleden stond – weer prijzen opvragen voor de afspraak en half overtuigd dat het gewoon aan je tanden ligt – doe dan alsjeblieft niet nog een ronde zoals ik.

Ik heb geleerd dat elke twee weken whitening aan de buitenkant weer twee weken zijn waarin de binnenkant open blijft.